ToMiKoN – 童米空

Het was vroeg opstaan, want Emily’s ouders vertrokken al rond 8.30u naar de zomerpaleis. Ze gaan hier bijna wekelijks wandelen, dus voor hen is het bekend terrein. Wat ik echter niet had verwacht is dat we eerst een “stevig” ontbijt gingen nuttigen. Dat doen we niet met verse broodjes van de bakker, maar in de lokaal gelegen McDonalds! Die serveren ’s morgens speciaal Chinese ontbijten. En duur is het zeker niet als je weet dat een Big Mac hier maar ¥ 21 (€ 2,1) kost

Bij het binnenkomen van het zomerpaleis, kom je eerst in een soort tuin terecht. Hier wordt duchtig Tai Chi en andere Chinese sporten beoefend. Na over een traditionele brug te lopen ga je naar het Paleis die op een berg gelegen is. Dit is een mooi Chinese bouwwerk naar Chinese traditie, groot en zeer mooi afgewerkt.

Als we de berg waarop het paleis zich helemaal bevond hadden afgedaald, kwamen we aan een groot meer uit. Hier wachten Emily’s ouders ons op. Emily’s papa was er snel bij om een bootje te huren. Dit was gelukkig geen roeibootje of waterfiets, maar een heus elektrisch aangedreven model. Het was echt prachtig! Mooi weer, mooi uitzicht, rust … super!

Kapitein Wang = Emily’s papa

Emily en haar mama op de boot

Emily en ik voor een stenen boot

Na deze rondvaart zijn we terug gekeerd naar Peking zelf, waar we van een Chinese maaltijd konden genieten!

Na de vermoeiende dag 4, hadden we ons voorgenomen om het wat rustig te houden. Daarom sliepen we wat langer uit en vertrokken we in de vroege namiddag naar de kapper. Emily wilde een nieuw kleurtje & ik kon een knipbeurt ook wel gebruiken.

Zo veel verschil met een Belgische kapper is er niet. Wassen, knippen … daar kan je niet zo veel anders mee doen. Toch zijn er wel een paar dingen anders. Zo lopen ze er met een kapje voor hun mond, krijg je een nekmassage als je moet wachten en krijg je drankjes genoeg. Daarnaast is er een keuze tussen een goedkope of een iets duurdere kapper. De één heeft dus al wat meer ervaring dan de andere. Tijdens het wassen kreeg ik de vraag of mijn haar gekleurd was, niet verwonderlijk als je weet dat 99% van de Chinezen zwart haar hebben.
Ik koos voor een kort snit (zoals Bruno) en Emily haar haar is weer wat donkerder met een rode glans. Foto’s volgen in mijn volgende berichten.

’s Avonds waren we uitgenodigd om bij Emily’s pepe en meme te gaan eten. Vriendelijke mensen! Opa probeerde zelfs enkele woordjes Engels boven te halen. Naast hen was er nog veel familie aanwezig. Zo waren er nog enkele tantes en nonkels en enkele neefjes & nichtjes. Ook was het nieuwe zoontje “Beär” er. Een schattig boeleke van 3 weken oud met al een hele boel zwart haar.

Op 31 augustus was het dan eindelijk zo ver. Ik en Emily vertrokken naar Peking. Dit in navolging van Bruno en het goalballteam. Omdat we een goedkope vlucht hadden geboekt hadden via Air France / KLM naar Peking, vertrokken we niet via Brussels Airport maar via Charles De Gualles Airport in Parijs. Maar naar onze grote verbazing leed de service niet onder de lage prijs! We vertrokken met de TGV uit Brussel-Zuid in 1ste klasse en konden geniet van gratis drankjes en hapjes.

In de luchthaven aangekomen bleek alles vrij vlot te gaan. We hadden echter 4u de tijd om van TGV naar het vliegtuig over te stappen. Die konden we gelukkig opvullen: Emily haar vriendin Angel en haar Franse vriende Alexander waren naar de luchthaven afgezakt. De vlucht zelf verliep vrij goed, al hadden we regelmatig last van turbulentie. De maaltijden waren echter weer voortreffelijk! In Peking aangekomen ging alles vrij vlot. Duanecontrole, bagage … op enkele ogenblikken stond ik oog in oog met Emily haar ouders. Die waren heel vrinedelijk en voerden ons direct naar onze hotel. Ik verblijf in Beijing Hong Kong Hotel tussen de 2de en de 3de ring van Peking niet ver van Emily’s huis en de tempel van de aarde. Een basic hotel aan een lage prijs. Maar ik heb alles wat ik moet hebben: een bed, douche, tv, internet, airco … Na wat uit gerust te hebben in de hotel kamer zijn we nog eens langs geweest bij de ouders van Emily thuis en de oma en opa. Allemaal zijn ze heel vriendelijk, ook al blijft de taalbarriere soms een probleem.