ToMiKoN – 童米空

Als je in Peking rond loopt, merk je het meteen. Het verkeer is een hekseketel. Even enkele cijfers en feiten om een indruk te geven.

- 18 000 000 inwoner
- 9 000 000 fietsers (volgens het liedje
- 67 000 taxi’s

- Er zijn 6 ringen rond Pekin
- Niet ver van het Tian An Menplein heb je een stuk ring met 16 rijvakken (8 in elke richting)
- Taxis kom je tegen op echt wel iedere hoek van de straat
- Chinese wagens zijn hier toch al redelijk populier, al hebben ze nog zeker niet de meerderheid
- 3-diersmodellen bestaan hier niet. 4-deurs is de norm. Dit bewijst ook deze 4 deurs Peugeot 307 die bij ons niet eens te krijgen was.

- Fietsen heb je in alle soorten en maten: bakfiets, 3 wieler ..
- De meeste fietspaden zijn zo groot als onze normale wegen
- Fietsers hebben geen lichten ’s nachts!
- Motorijders dragen geen helm
- Elektronische motorfietsen zijn hier al goed ingeburgerd!

Emily’s papa had ons aangeraden om alvast gadgets van de “normale” Olympische spelen te kopen, want dat deze wel eens schaars konden zie nu het de Paralympische spelen waren. Uiteindelijk bleek hij wel verkeerd te zijn, Daarom trokken we naar de “place to be” in Peking: Golden Street. Een grote winkelstraat zoals we het hier kennen maar dan toch net ietsje groter. In de verschillende shoppingcenters die er gevestigd zijn, is het verdwalen tussen de bekende namen. Ik moet de mensen echter teleurstellen die dachten dat alles in China goedkoper was! De merken die we hier kennen zijn bijna allemaal even duur als bij ons.

’s Avonds had Emily’s Oma en mama ons uitgenodigd naar het Tian An Menplein. Echt mooi om het plein verlicht te zien ’s nachts. Zeker met het grote Paralympisch symbool die er nu op prijkt! Tijdens de wandeling op het plein ontpopte oma zich tot ster van de avond. Ze meet misschien maar 1,50m en heeft niet een knie-operatie achter de rug, toch liep en sprong ze met ons mee.

Foto aan de ingang van de verboden stad (met gsm)

Op 31 augustus was het dan eindelijk zo ver. Ik en Emily vertrokken naar Peking. Dit in navolging van Bruno en het goalballteam. Omdat we een goedkope vlucht hadden geboekt hadden via Air France / KLM naar Peking, vertrokken we niet via Brussels Airport maar via Charles De Gualles Airport in Parijs. Maar naar onze grote verbazing leed de service niet onder de lage prijs! We vertrokken met de TGV uit Brussel-Zuid in 1ste klasse en konden geniet van gratis drankjes en hapjes.

In de luchthaven aangekomen bleek alles vrij vlot te gaan. We hadden echter 4u de tijd om van TGV naar het vliegtuig over te stappen. Die konden we gelukkig opvullen: Emily haar vriendin Angel en haar Franse vriende Alexander waren naar de luchthaven afgezakt. De vlucht zelf verliep vrij goed, al hadden we regelmatig last van turbulentie. De maaltijden waren echter weer voortreffelijk! In Peking aangekomen ging alles vrij vlot. Duanecontrole, bagage … op enkele ogenblikken stond ik oog in oog met Emily haar ouders. Die waren heel vrinedelijk en voerden ons direct naar onze hotel. Ik verblijf in Beijing Hong Kong Hotel tussen de 2de en de 3de ring van Peking niet ver van Emily’s huis en de tempel van de aarde. Een basic hotel aan een lage prijs. Maar ik heb alles wat ik moet hebben: een bed, douche, tv, internet, airco … Na wat uit gerust te hebben in de hotel kamer zijn we nog eens langs geweest bij de ouders van Emily thuis en de oma en opa. Allemaal zijn ze heel vriendelijk, ook al blijft de taalbarriere soms een probleem.